Looking back at the weekend, I see joy returning — sisterhood, laughter, and the nearness of God. I arrived carrying so much heaviness that I barely recognised myself, yet somewhere between the worship and the quiet walks, something in me finally softened.
Women I had never met held space for me as if we had known each other for years. There was no rush to fix me — only a gentle invitation to be honest before the Lord.
I went home lighter. Not because every answer arrived, but because I remembered again that I am seen, loved, and not alone in this walk with Jesus.
As ek terugkyk na die naweek, sien ek vreugde terugkeer — susterbond, lag, en die nabyheid van God. Ek het aangekom met soveel swaarheid dat ek myself skaars herken het, maar erens tussen die aanbidding en die stil wandelings het iets in my eindelik sag geword.
Vroue wat ek nog nooit ontmoet het nie, het ruimte vir my gemaak asof ons mekaar jare lank ken. Daar was geen haastigheid om my reg te maak nie — net ’n sagte uitnodiging om eerlik voor die Here te wees.
Ek het ligter huis toe gegaan. Nie omdat elke antwoord gekom het nie, maar omdat ek weer onthou het dat ek gesien, geliefd en nie alleen in hierdie wandel met Jesus is nie.